बिहान उठ्दा जेरुसलेमको आकाश असाधारण रूपमा नीलो थियो।

त्यस्तो निलो, जुन युद्धको दिनहरूमा कहिलेकाहीँ मात्र देखिन्छ — मानौं प्रकृतिले पनि थाहा पाएको छ कि आज कुनै महत्त्वपूर्ण निर्णय हुँदैछ, त्यसैले उसले आफ्नो सबैभन्दा सुन्दर रंग लगाएको छ। ओलिभका रूखहरू ढलानमा स्थिर उभिएका थिए, उनीहरूको पातहरूमा बिहानको सुनौलो उज्यालो चिल्लिन्थ्यो। पुरानो शहरका ढुंगाका पर्खालहरू — ती हजारौं वर्षदेखि इतिहास देख्दै आएका पर्खाल — आज पनि त्यसैगरी मौन उभिएका थिए। तर उनीहरू भित्र कति आँधी लुकेको थियो, त्यो म मात्र जान्दथेँ।

आज युद्धविरामको अन्तिम दिन थियो।

वा, हुन सक्छ — थिएन।

अप्रिल ८ देखि सुरु भएको दुई हप्ते युद्धविरामको म्याद आज, अप्रिल २२ मा सकिने तय थियो। ट्रम्पले आफैंले भनेका थिए — युद्धविराम "बुधबार साँझ वासिङ्टन समयमा" सकिन्छ। NBC News तर बिहानसम्म पनि के हुने भन्ने कसैलाई थाहा थिएन। त्यो अनिश्चितता नै आजको सबैभन्दा भारी भार थियो।

म कोठाको झ्यालबाट बाहिर हेर्दा मेरो दृष्टि पुरानो शहरको सुनौलो गुम्बजमा अड्कियो — डोम अफ द रक। त्यो गुम्बज, जो शताब्दीयौंदेखि यहूदी, मुस्लिम र इसाई — तिनै तीन धर्महरूको दुःख र आशाको साक्षी बनेको छ। आज त्यो गुम्बज पनि सोही प्रश्न सोध्दैथ्यो जुन म सोध्दैथेँ — के आज बम पड्किन्छन्, कि कलमहरू ?