हिजो, अप्रिल २१, इजरायलमा योम हाजिकारोन थियो — शहीद दिवस।

साँझ ठीक आठ बजे, देशभर एक मिनेटको सायरन बज्यो। सारा देश स्तब्ध भयो। सडकमा गाडीहरू रोकिए। मान्छेहरू जहाँ थिए, त्यहीं उभिए। जेरुसलेमको पश्चिमी पर्खाल — वेलिंग वाल — मा आधिकारिक राज्य समारोह भयो। राष्ट्रपति इट्जाक हर्जोग, सेना प्रमुख आइयाल जामिर र अन्य इजरायली नेताहरू त्यहाँ उपस्थित थिए। 

मैले त्यो दृश्य आफ्नै आँखाले हेरेँ।

सायरन बज्दा म पुरानो शहरको साँघुरो गल्लीमा थिएँ। मेरो वरिपरि इजरायली मान्छेहरू एकाएक थामिए — हिँडिरहेका थिए, हाँसिरहेका थिए, कुरा गर्दैथे — एकाएक सबै स्थिर भए। कुनै आदेश थिएन, कुनै संकेत थिएन। सिर्फ सायरन, र मानव शरीरमा हजारौं वर्षको स्मृतिको गहिरो तार।

म पनि रोकिएँ।

नेपालबाट आएको एउटा मान्छे, जेरुसलेमको एउटा गल्लीमा उभिएर, अरूको शहीदहरूको लागि मौन भएको। तर त्यो क्षणमा मलाई लाग्यो — दुःख कुनै राष्ट्रिय सिमानाभित्र बन्दी रहँदैन। मृत्यु सधैं उही हुन्छ, चाहे कुनै पनि पोशाकमा आओस्।

यो वर्षको शहीद दिवस विशेष गरी भारी थियो — किनकि दुई हप्ते युद्धविराम बुधबार सकिने र क्षेत्र फेरि युद्धमा डुब्न सक्ने आशंका थियो। 

शहीदहरूलाई सम्झंदा सम्झंदै नयाँ शहीदहरूको आशंका। इतिहासको यस्तो क्रूर विडम्बना।